Scriptie opbouw

De volgorde

1. Voorwerk — titelblad, samenvatting, voorwoord, inhoudsopgave.
2. Inleiding — het probleem, de vraag, de afbakening en de opbouw van de scriptie.
3. Theoretisch kader — wat er al over bekend is, en welke begrippen je gebruikt.
4. Methode — hoe je het hebt onderzocht: deelnemers, instrumenten, procedure, analyse.
5. Resultaten — wat je hebt gevonden, zonder interpretatie.
6. Discussie — wat die resultaten betekenen, de beperkingen en het antwoord op de vraag.
7. Conclusie en aanbevelingen — kort, en alleen wat je echt kunt onderbouwen.
8. Literatuurlijst en bijlagen — de bronnen en het materiaal dat te veel is voor de hoofdtekst.

Deze volgorde is geen formaliteit: elk hoofdstuk leunt op het vorige. Een methode die niet bij de vraag past, of een discussie die nieuwe resultaten introduceert, valt op.

De lengte per hoofdstuk

De echte verdeling verschilt per opleiding en per onderzoekstype. Als ruwe verhouding voor een scriptie van 10.000 woorden:

• Inleiding: 10% (ongeveer 1.000 woorden)
• Theoretisch kader: 25% (2.500)
• Methode: 15% (1.500)
• Resultaten: 25% (2.500)
• Discussie en conclusie: 20% (2.000)
• Voorwerk, literatuurlijst en bijlagen: 5% (500)

Wijk je hier sterk van af, kijk dan eerst in de handleiding van je opleiding. Sommige opleidingen eisen een apart hoofdstuk "Analyse" of juist geen apart theoretisch kader.

Het verschil met een stageverslag

Een scriptie is een onderzoeksverslag: je beantwoordt een vraag met een methode, en de lezer moet kunnen volgen hoe je aan je antwoord komt. Een stageverslag is een verslag van wat je hebt gedaan en geleerd, vaak met een reflectie.

Dat verschil bepaalt de opbouw. In een scriptie is de methode het zwaartepunt en is de reflectie een klein onderdeel; in een stageverslag is de reflectie vaak een heel hoofdstuk. Gebruik dus niet de opbouw van het ene voor het andere. Meer over het stageverslag: een stageverslag schrijven.

De fouten die punten kosten

• Een vraag die niet past bij de methode. "Wat is het effect van X?" vraagt een experiment of een vergelijking; een beschrijving vraagt iets anders.
• Resultaten die al interpretatie bevatten. Zet de bevinding in de resultaten, de betekenis in de discussie.
• Nieuwe literatuur in de discussie. Bronnen die je in de discussie voor het eerst noemt, horen in het theoretisch kader.
• Een conclusie die verder gaat dan de data. "Dit bewijst dat…" is bijna altijd te sterk. Schrijf wat je hebt gevonden, en waarvoor het geldt.
• Figuren zonder nummer of verwijzing. Elke figuur heeft een nummer, een titel en een verwijzing in de tekst. Zie figuren nummeren in Word.

Wat je eerst doet, en wat later

Schrijf de inleiding als laatste. Je weet pas precies wat je hebt onderzocht als de resultaten en de discussie er staan; een inleiding die je in week één schrijft, klopt zelden met de scriptie die je in week twintig inlevert. Hetzelfde geldt voor de samenvatting: die schrijf je op het einde, in één keer, en die bevat geen nieuwe informatie.

Wat je wél vroeg doet: de literatuurlijst bijhouden. Elke bron die je leest en gebruikt, komt er meteen in, met de volledige gegevens. Achteraf je bronnen reconstrueren kost dagen. Zie bronvermelding volgens APA.

Controleer het voor je inlevert

De gratis controle telt de koppen, de lengte van je alinea's, de bronverwijzingen en de figuurnummering. Dat is geen beoordeling, maar het vangt de fouten die je zelf over het hoofd ziet als je een tekst drie keer hebt gelezen.

Controleer je scriptie gratis

Wat deze pagina niet is

• Geen beoordeling. Je opleiding beslist, en de handleiding gaat voor.
• Geen voorbeeldscriptie. Er is geen standaardscriptie: elk onderzoek heeft zijn eigen inhoud.
• Geen garantie. Een goede opbouw is een voorwaarde, geen cijfer.

Lees ook